فرانکو!امروز وقتی دیدم پنالتی رم را کسی جز تو می زند دلم گرفت.مطمئن شدم که پیر شدی.نمی فهمم چرا همیشه دوست داشتم خیال کنم ٬ هنوز بیست و پنج ٬ شش ساله ای.ولی نیستی.از خشونت و شور و هیجان سالهای قبلت خبری نیست.خشم مبارزه در صورتت موج نمی زند.با ضربه ای ٬ چیزی ٬ می افتی زمین ٬پات درد می گیرد ٬ الکی سه بازی از دست می دهی.دیگر فرت فرت کارت قرمز نمی گیری.حالا گل که می زنی ٬ آرام شادی می کنی. اسطوره وار قدم برمیداری.رفتار پدرانه ات زودتر از هرچیز خودنمایی می کند.تو حالا قبل از اینکه یک جیالوروسو باشی ٬ یک پدری.

به یورو ۲۰۰۸ فکر می کنم که نیستی.مفت نمی ارزد.ایتالیا چیزی کم دارد.باورش سخت است.تو پیر شدی فرانکو!

یک حقیقت تلخ دیگر٬ به همه ی حقایق تلخ زندگی ام اضافه شد."من دیگر ٬ گوجه سبز دوست ندارم!"

تمام شد.حیف! خوب بود و عجیب و تازه.

اگر "مارک انتونی" یک آهنگ خوب داشته باشد ٬ از بین خیلی های بد ٬ همین یکی (+) است که قاطی شده با این روزهای مستی و خرابی من و خیلی باور نکردنی گویای همه ی دیوانگی های این روزهام است.

من در مورد دیشب ٬ در مورد تک تک ثانیه های عجیب و خاص و دراماتیک دیشب ٬ و حس شیرین و تب گونه ی همراهش که انگار به همین زودی از من آدم دیگری ساخته ٬ هیچ چیز نمی توانم بنویسم.این اضافه می شود ٬ به همه ی حس های اعجاب انگیز و غیر قابل توصیف دیگر.

انگار که من و یک دوست قدیمی  ٬ بعد از مدتها که از هم دور بوده ایم ٬ پشت میز کافه ای خلوت نشسته ایم . و هیچ کدام حرف نمی زنیم...

--آرزو داشتم من و میساری و فروغ ( با همون سیگار توی دستش که الان از تو پوستر معلومه) یه شب تا صبح بشینیم چایی بخوریم و شعر بخونیم.همین...

--اختراع دستگاه و یا کشف ماده ای برای اطلاع از احساسات آدمها....

--همه ی دست شویی های جنگلی و بین راهی و پمپ بنزینی و مسجدی و فروشگاهی ایران یه روزی تمیز و خوش بو و براق باشن...تمامشون!

--یه پسر مثل علی ِ " به همین سادگی" داشته باشم.

--تو فرانسه ی قرن نوزده زندگی کنم.(هیجان انگیزتر  از این سراغ دارید؟!)

--یه نمایشنامه بنویسم پیتر بروک اجراش کنه و چند سال بعدش هم با کارگردانی بیضایی اجرای مجدد بشه.

 --من ٬ سالینجر ٬ امانوئل اشمیت ٬ براتیگان ٬ چخوف٬ کیشلوفسکی ٬ انیشتن٬  پیکاسو و سهراب سپهری و آقا تئاتریه و برای اینکه  بین این همه مرد حوصله م سر نره ٬ ستاره و صبا و سمانه و شاید هم جومپا لاهیری ٬  وسط یه دشت سرسبز ٬ زیر سایه ی یه درخت پیر بشینیم حرف بزنیم.حرف بزنیم.حرف بزنیم. 

پ.ن:اینها  هفت آرزوی قابل نوشتن من بود.وگرنه...!

هیچ بهانه ی خوبی برای ثبت نکردن سال نو پیدا نکردم. توی فکر و خیال خودم غوطه ور بودم و هیچ چیز را به موقع انجام ندادم.وقت تحویل سال آنقدر مشغول صاف کردن موهام بودم و به چیزهای پرت فکر می کردم  که یادم رفت برای چیزی دعا کنم.چند دقیقه بعد از صدای ساز و دهل تلویزیون ٬ هول هولکی ٬ برای قبولی  کنکور آرزو کردم.فقط چون عذاب وجدان نداشته باشم.

تا سیزدهم نیستم.روزی ۱۳ ساعت توی قرنطینه ام.کنکور...درس...!

بعد از همه ی اینها ٬ مثل هر سال برای خودم و همه ٬ آروزی همه چیزهای خوب و خواستنی را دارم.من برای هشتاد و هفت برنامه های بزرگ دارم!