بلاخره موفق شدم.باهاش حرف زدم.یعنی حاضر شد باهام حرف بزنه.گفت :"?who r u"

خوشحالم کرد.یعنی تاحالا نمی دونسته کیم.گفتم یکی از شاگردهاشم.گفت:"ur family name plz"

گفتم.شناخت.حالمو پرسید.گفت همه چیز روبه راهه؟

گفتم خوشحالم که بلاخره تونستم  ADDاش کنم.

گفت:"but this is my personal ID,u can add me at laleh_s"

انتظار این جوابو نداشتم.گفتم باشه ،مزاحم نمی شم.

گفت :"NEVER bother"

گفتم خداحافظ.

گفت:"take care"

باید می فهمید که حالت تهوع دارم.که حالم از همه چیز به هم می خورد. که دوست دارم زمان بگذرد.آنقدر سریع که انگار اصلاْ نگذشته.باید می فهمید که ۱۷ سالم نیست. که شدم یک خانوم ۳۰ ساله ی سیگاری و تنها.در یک جای غریب.باید می فهمید که این غرابت را دوست دارم.باید می فهمید که دنیای من نیست.که هیچ مرد دیگری هم نیست.باید می فهمید که دنیای من٬ "من" است و کتاب و کتاب و کتاب...باید زودتر از این می فهمید.

و به پدرم مرگ موش می خورانم

ظرفهای شام را که می شویم

و از بابت ناهار فردا که خیالم راحت می شود

به اورژانس زنگ می زنم

"سه نفر ٬ با هم خودکشی کرده اند."

جهان راه به جایی نمی برد

در دورترین کوهها هم

گوزن می نالد!*

*هایکو

شگفت آور است.دختری که امروز برای نان روزانه اش به پدرش نیاز دارد٬چهار سال دیگر روی پای خودش خواهد ایستاد.این٬عهدی ست که من بدان وفا خواهم کرد.شگفت آور است.دختری جوان پای به دریا خواهد نهاد.از جهانی کهنه به دنیای نو٬تا به عاشقش بپیوندد.این عهدی ست که من بدان وفا خواهم کرد.

از"سرگذشت آدل.ه. فیلمنامه.ساخته ی فرانسوا تروفو"